Czym jest terapia pedagogiczna

Słowo terapia” pochodzi z języka greckiego (therapeia leczenie) i początkowo odnosiło się jedynie do nauk medycznych. Obecnie termin ten spotyka się także w pedagogice. Odpowiadamy na pytanie Czym jest terapia pedagogiczna i w jakim celu jest stosowana?”.

Terapia pedagogiczna jest oddziaływaniem terapeutycznym na zaburzenia w uczeniu się ucznia. Opiera się na specjalnych, psychologicznych i pedagogicznych zasadach powiązanych zarówno z uczeniem się, jak i odpowiednim przystosowaniem. Terapia pedagogiczna jest działaniem na pograniczu socjoterapii i psychoterapii o jednoznacznym celu wychowawczym oraz formą interwencji edukacyjnej. Przede wszystkim są to zajęcia korekcyjno-kompensacyjne. Jak sama nazwa wskazuje mają one za zadanie korekcję, czyli usprawnianie zaburzonych funkcji poznawczych i ruchowych. Kompensacja natomiast dotyczy deficytów rozwojowych ze względu na ich rodzaj stosuje się różne metody i formy pracy dostosowane do indywidualnych potrzeb rozwojowych.

Wiedząc czym jest terapia pedagogiczna łatwo można wywnioskować, że ma ona na celu ogólną poprawę funkcjonowania ucznia w szkole oraz poza nią. Mówiąc dokładniej jej celem jest oddziaływanie za pomocą środków pedagogicznych na przyczyny i przejawy trudności w uczeniu się dzieci. Ma za zadanie eliminować niepowodzenia szkolne oraz negatywne skutki tych niepowodzeń. Jej zadaniem jest także stworzenie dzieciom z trudnościami warunków do wszechstronnego rozwoju umysłowego, psychicznego i społecznego. Artykuł powstał we współpracy z portalem branżowym http://nieruchomoscicafe.pl/

Właściwie prowadzona terapia pedagogiczna kieruje się kilkoma ważnymi zasadami. Jedną z nich jest stopniowanie trudności zadań. Oznacza to, że podejmując pracę z dzieckiem należy rozpoczynać od ćwiczeń łatwych i stopniowo przechodzić do trudniejszych. Jest to bardzo ważne, ponieważ w ten sposób buduje się motywację ucznia oraz jego wiarę we własne możliwości. Czując satysfakcję z poprawnego wykonania łatwiejszego zadania chętniej przejdzie do zadań trudniejszych. Nie należy go przy tym ani ponaglać ani wyręczać dziecko zdobędzie nowe umiejętności dopiero wtedy, kiedy samodzielnie je wykona.

Inną ważną zasadą jest indywidualizacja metod i środków oddziaływania terapeutycznego dla każdego ucznia. Nie każda metoda pracy jest odpowiednia dla każdego dziecka. Nawet jeżeli uczniowie posiadają taką samą diagnozę, konieczne jest dobranie form i metod w oparciu o informacje o konkretnym dziecku.

Równie istotne jest to, aby zaczynać terapię pedagogiczną od usprawniania funkcji najgłębiej zaburzonych i umiejętności, które dziecko najsłabiej opanowało. Tworzenie właściwych mechanizmów kompensacyjnych wymaga przy tym łączenia ćwiczeń funkcji zaburzonych z ćwiczeniami funkcji niezaburzonych. Należy także pamiętać, aby najtrudniejsze dla dziecka zadania trwały krótko, np. kilka minut, by dziecko nie zniechęciło się do pracy.